Search intensifies for missing Pretoria businessman,Omar Carrim 76

Search intensifies for missing Pretoria businessman,Omar Carrim 76

Gauteng MEC for Community Safety Sizakele Nkosi-Malobane on Monday met the family of Pretoria businessman Omar Carrim, who went missing after leaving his Home Hyper City shop in the CBD on Thursday last week.

Nkosi-Malobane, with Tshwane West South African Police Services (SAPS) Cluster Commander Maj-Gen Daniel Mtombeni, assured the Carrim family that no stone is being left un-turned in the extensive search for the 76-year-old father of five.

Carrim’s car, a Mercedes-Benz E300, which he was driving at the time, was found torched extensively near the Hennops Road (R511) outside Atteridgeville on Friday.

Anti-crime activist Yusuf Abramjee, who is also spokesperson for the distraught family, said no ransom demand has been made.

“We appeal to the public to come forward with any information. Someone, somewhere, somehow knows something. Omar’s car was found torched. It appears we are dealing with a dangerous syndicate,” said Abramjee.

“The family appeals to the abductors to release Omar unharmed. He is on chronic medication and he has a heart condition.”

Abramjee said the family’s appeal has also been conveyed to Police Minister Fikile Mbalula.

Carrim left his business premise along Pretorius Street in the city centre before 6pm on August 3, heading home. His family became anxious when he did not arrive. He was wearing a navy blue jersey and grey trousers.

For the Pretoria police, Mthombeni also appealed for information which would lead to a breakthrough in the case. He urged community members, with any information, to contact any nearest police station or to call Crime Line.


We’ll deal with criminals ourselves, threaten Faerie Glen residents

Pretoria – Residents of Faerie Glen in Pretoria East have threatened to take matters into their own hands to deal with an increase in crime in the area if police did not intervene.

They said the community was being held hostage by criminals after a surge in housebreakings and muggings over the past few months.

Reports of crime from the suburb and nearby Faerie Glen Nature Reserve have emerged, with the first crime inside the reserve taking place two weeks ago after a 10-year record of safety and security.

A woman was attacked while running on the trail in the reserve and all her gear, including shoes, cellphone, hydration backpack and sunglasses were taken.

Warnings began going up on social media, where trail runners were asked to be cautious and not to run on their own, as criminals, often wielding knives and wearing balaclavas, were on the prowl.

The criminals are said to gain entry into the nature reserve through Atterbury Bridge and using the Manitoba Bridge to gain access to the rest of the nature reserve and into the homes along its periphery.

20/07/2017. Manitoba bridge inside the Faerie Glen Nature Reserve which criminals use to gain accessto houses on the perifery.
Picture: Bongani Shilulbanen

Homes hit are those located on the eastern side and last week residents said they were fed up with what they perceived as a lack of police action.

“We are going to be using maximum force to protect ourselves from these thugs.”

“Extreme situations require extreme measures,” said a resident who lives opposite the nature reserve in Glenwood Street.

He said on two occasions he had spotted burglars in his yard.

“They have stolen my hose pipe and rake,” he said.

Kefentse Mompei who lives adjacent to the reserve, said criminals were now becoming arrogant and doing as they pleased. Her clothes were stolen off her washing line, she said.

She said Faerie Glen Nature Reserve opposite her residential complex provided a hiding place for criminals.

“What is sad is that a resident will end up shooting and killing the perpetrators and they will be jailed for protecting their family,” said Mompei.

Community members said they were fed up and wanted a public meeting with police as soon as possible to discuss the setting-up of foot patrols.

Other residents said despite a police station being close to their homes they no longer felt safe.

Resident Maralise Louw said they wanted to call on all men in the community to come out and assist people going to work to protect them from being attacked.

“And also for men to go to the gates of the schools to make sure children going to school do so safely,” she said.

The chairperson of the Friends of the Faerie Glen Nature Reserve, Louise Kritzinger, said the fences along January Masilela, Glenwood and Manitoba roads needed maintenance.

The opening under the Atterbury Bridge which criminals use to gain access to Faerie Glen Nature Reserve. Picture: Bongani Shilulbanen

 

She said the makeshift fence, made of thin wooden poles, under the Atterbury Bridge needed to be reinforced properly if it was to keep criminals out.

A bushy area situated close to the Atterbury Bridge is where the criminals lived, the Pretoria News was told.

“We are going to suggest that the metro police remove the vagrants,” Kritzinger said.

The reserve was fenced off over a period of about five years from 2002, said Kritzinger.

Residents attributed the increase in crime in the area to development on the northern side of the reserve, adjacent to Lynnwood Road.

They said builders and job seekers had flooded into the area, leading to squatting on the mountain.

According to Kritzinger, after those developments were finished some people continued to live in the bushes, but they were removed from the reserve by mounted police patrols in 2006 and 2007.

Councillor Ernst Botha from Ward 44 said he had been in constant contact with Lieutenant Colonel Kervin Solomon of Garsfontein police, requesting intervention.

A meeting had yet to be set up, he said.

“As you may have become aware, Faerie Glen Nature Reserve has recently become a hot spot for criminal elements; myself and Councillor Pieter van Heerden from Ward 46, adjacent to Ward 44, have collectively been in discussions with various stakeholders to try to curb crime in the area,” said Botha.

They have also taken it up with the top structures within the city, including the departments of Community Safety, Emergency Services and the chairperson of Community Safety.

The city and police had not responded on the soaring crime rate by late on Sunday afternoon.

BY SAKHILE NDLAZI: Pretoria News/IOL


La Apartmente is a place where you can chill for a weekend !!

Located 201 m from MG Design Box, La Apartmente offers accommodations in Pretoria. The property is 201 m from Plaaswinkel and free private parking is available.

The kitchen is equipped with an oven and a microwave. A flat-screen TV is featured. Other facilities at La Apartmente include a barbecue.

University of Pretoria – Conference Centre is 0.6 km from La Apartmente, and Hatfield Plaza (Rear parking entrance) is 0.6 km away. The nearest airport is Lanseria (Johannesburg) Airport, 37 km from La Apartmente.

Free private parking is available on site (reservation is not needed).

Facilities available:
– Free Parking
– Airport Shuttle
– Non-Smoking Rooms
– BBQ Facilities

To view more facilities at this venue, please click on the link below…..

Book your room at this Hotel now!

Find and Book your Cheap Flights here!


Kleinfontein an Afrikaner settlement near Pretoria

Kleinfontein an Afrikaner settlement near Pretoria

Pretoria – The petrol station attendant warns me I am going to get killed in Kleinfontein.

“Are you sure you want to go there?” he asks, looking concerned, after I stop to ask him for directions.

According to my GPS, I am five minutes away from the settlement, an Afrikaner cultural community near Bronkhorstspruit.

Yoh my man, the white people are going to kill you there. You are not the right skin colour. They will stop you at the gate and won’t even let you in.

I tell him I am going to see for myself.

As I approach the entrance, I am scared. Large white letters, “Ons God Ons Volk Ons Eie” (Our God Our People Our Own) are affixed to the grey wall next to the boom gate.

What if the petrol attendant was right?

Tense wait

A skinny, mustachioed man wearing camouflage trousers, black boots and a khaki cap, and holding a clipboard and a pen, approaches me after I stop at the boom.

He asks me in Afrikaans who I’m visiting. I identify myself and tell him I wanted to interview some of the locals, as part of a series of stories News24 is doing for the elections.

He looks like he doesn’t believe me and tells me to park my car while he disappears into the guard hut and calls a supervisor on his walkie-talkie.

After a tense, 10-minute wait, an old model silver-grey Mercedes-Benz approaches the gate. An elderly man gets out and walks towards me. He introduces himself as Jan Groenewald, chairperson of the board of directors, and asks if he can help.

I smile and tell him my reason for being there. The soft-spoken and articulate man smiles and invites me to follow him to the raadsaal (boardroom) for coffee.

No racism allowed

“We are the only access-controlled private settlement with rules that explicitly state that anyone who has an interest here may not resort to any form of racism or violence, or attack any religious groups,” he explains.

The community was founded on a farm in 1992 and is still registered as an informal settlement. Efforts are underway to formalise the settlement with the City of Tshwane.

Groenewald explains that when the farm went on the market in 1992, two men took out a loan to buy it for the Afrikaners in the heartland of the old Boer Republic. Two more joined and they found shareholders to help repay back the loan and get the land developed.

In 1994, there were enough shareholders to pay off the loan and begin providing services.

The first two permanent houses were completed in 1996 and two families became the first permanent residents of Kleinfontein.

Groenewald says they want co-operation with the local authorities to bring stability and support growth.

“We believe in unity, just like the ANC – we believe together we can do more,” Groenewald says.

Not an island

“Many people that stay here probably belong to the Freedom Front Plus, but we do not ask our residents which party they belong to or who they are going to vote for. It’s not a condition for living here that you must belong to a certain party.”

Groenewald introduces me to his colleague, Dannie de Beer. The outspoken man with the firm handshake owns several properties, including the building housing the local internet cafe.

Astonished by the friendliness I have encountered so far, I ask him why the petrol attendants said the whites would kill me.

It was considered a racist town until a few years ago, and those assumptions still linger, he says.

Kleinfontein is not an island, De Beer explains. They operate according to South Africa’s laws. Although Kleinfontein has its own security, they call the police when needed.

They collect their own rubbish, buy electricity from Eskom, use borehole water, and have their own bank, which operates like a stokvel.

Asked if he would vote in the upcoming elections, he says an Afrikaner’s vote does not mean much these days.

“I vote on principle to show that I am still an Afrikaner. I do not expect my vote to make a difference,” he says.

‘We are going down’

He gives me a tour of the town in his bakkie. Most of the houses are three-bedroom, face-brick dwellings, the colour of the dusty, untarred roads. Their walls are low enough for an average person to easily step over. There are no electric fences.

At our first stop, I meet Tinka Viljoen. She worked at the local bank before she became a housewife. Standing outside her one-bedroom house, which De Beer built, she points to the nearby cluster of shacks and caravans where she lived for 11 years. Now she pays De Beer R1 200 a month in rent.

Her house smells of frying oil and salty dough. She is making kaaspoffertjies for her husband, a construction worker. I tell her how nice her kaaspoffertjies smell, and she immediately offers me and “Oom Dannie” some. They have no children. She says she is fortunate to have a roof over her head.

“As long as the ANC leads this country, we are going down,” she says.

We leave for our next stop, and eat the kaaspoffertjies in the car. They are still warm and taste like melted cheese. They are delicious.

Etta Pretorius believes God sees everyone as equal. She works as a receptionist at the old age home and has lived in Kleinfontein for four years. She loves the fact that she and her husband can walk everywhere. Before that she lived in Pretoria and Nelspruit. “Everything is nice here. I don’t ever want to leave,” she says.

She is also voting. “We can move forward in this country. Everyone has a future in this country.”

Michiel Ferreira, 88, has been living in the old age home for five years. He worked in Vanderbijlpark before retiring and moving in with his son in Pretoria. His wife died in 2002. He then lived in Krugersdorp until 2009. His children told him he could not live in a flat all by himself, so in 2011, he landed in Kleinfontein.

Pride

“Soos hulle se in Afrikaans, kyk noord en gaan maar voort (As the saying goes, look north and forge ahead),” Ferreira jokes.

De Beer and I continue our tour of the town. We pass the local rugby field. The Kleinfontein rugby and netball teams compete against the white Northern Cape enclave of Orania annually.

“When Orania plays in Kleinfontein, Kleinfontein wins, and when Kleinfontein plays in Orania, Orania wins,” De Beer jokes.

De Beer is waiting at the gate the next day, when I return with video reporter, Lerato Sejake. I introduce her and he compliments her on her beautiful doek.

This time our first stop is the statue of Hendrik Verwoerd and their Paardekraal monument. They got the statue from Midvaal, after the Democratic Alliance-run municipality took it down in 2011, he explains.

During a drive through the koppies, De Beer points out where the trenches to lay the cables to provide Wi-Fi will be dug. They are still raising the money to install it.

On one koppie, we overlook the battlefield of the Battle of Diamond Hill (Donkerhoek), where Boer commandos and British forces clashed on June 11, 1900. Twenty-eight British soldiers and three Boers were killed.

There is pride in his voice as he speaks about the “boere” defeat of the British that day. It is a history lesson he learnt from his father.

As we make our way back through the dusty roads, children are playing on the rugby field. It reminds me of growing up in Middelburg, Eastern Cape, where as a child all I wanted to do was play outside until the street lights came on.

Source: Iavan Piljoos, News24


Boerevolk Politieke Gevangenes nader Grondwethof weens onwettige aanhouding en reg op appèl wat ontneem is

Boeremag

So vroeg as reeds April 2002 is van die Boeremagbeskuldigdes gearresteer.  Op 19 Mei 2002 het die rekord-hofsaak begin, wat vir die volgende meer as elf jaar sou voortduur in die Hooggeregshof te Pretoria.  Die hoofaanklag waarvan 24 manne beskuldig was, is hoogverraad.  Terwyl sommiges borg gekry het, onder uitermatig streng borgvoorwaardes, het elf van die aangeklaagdes vir 11 jaar lank in aanhouding gebly en is borg eenvoudig geweier. 

Almal (behalwe twee wat oorlede is in die tyd van die maraton-hofsaak) is skuldig bevind aan hoogverraad en is verskeie vonnisse opgelê op 28 Oktober 2013.  Die opmerking van regter Eben Jordaan dat hy die 11 jaar wat hulle in aanhouding as deel van hulle vonnisse in berekening gebring het, het bloot lippediens geblyk, nadat hy sommige van die veroordeeldes tot nóg 25 jaar effektiewe tronkstraf opgelê het. Die uitermatige streng borgvoorwaardes waaronder sommiges gebuk gegaan het, blyk ook nie deur Jordaan in berekening gebring te wees, as deel van hul vonnisse, nie.

Die wet vereis dat verlof tot appèl gevra word binne 21 dae nadat vonnisse opgelê is. Die Boeremaglede bevind hulleself die afgelope sowat 4 jaar sedert vonnisoplegging, in ’n sisteem wat effektief hulle grondwetlike reg op appèl ontneem.  Van die manne kon nog nie eers daarin slaag om aansoeke te bring om verlof tot appèl te vra nie.  Almal wat wel daarin kon slaag om verlof tot appèl te vra, moes hul aansoeke weer bring voor regter Jordaan, wat al die aansoeke summier van die hand gewys het.  Die manne wie se aansoeke om verlof tot appèl deur regter Jordaan afgekeur is, beywer hulle intussen om ’n petisie aan die appèlhof te rig, ten einde verlof te verkry om te mag appèlleer, maar slaag nie daarin om so ʼn aansoek te bring nie.  Sommiges se regsverteenwoordigers kom nie uit die blokke uit nie.

Dr. Lets Pretorius en twee van sy seuns, drs. Johan en Wilhelm Pretorius, het ná nagenoeg vier jaar se gesukkel, sonder sukses, besluit om direk ’n petisie aan die regter-president van die Grondwethof, regter Mogoeng-Mogoeng, te rig.  In die petisie voer hulle aan hoe die sisteem hulle reg tot appèl effektief ontneem.

Dit sluit in: hulle aanhoudingsomstandighede wat deur die Departement van Korrektiewe Dienste veroorsaak word, die vertragings en sloerings as gevolg van die wan-administrasie van die Regshulpraad en die howe sélf wat daartoe bydra om die proses onregverdig en onwettig te maak.

unnamed (9)

In hul petisie vra die drie drs. Pretorius dat regter Mogoeng-Mogoeng ’n bevel moet maak dat prof. Hercules Booysen as hul advokaat en mnr. Julian Knight as hul prokureur deur die Regshulpraad as hul regsverteenwoordigers aangestel moet word ten einde die grondwetlikheid van hulle aanhouding aan te veg.  Hulle voer aan dat hulle die grondwetlike reg het om te appèlleer en dat hulle die reg het dat die juridiese proses begin en afgehandel word sonder onredelike en onregverdige vertragings.  Die vertragings van die sisteem ontneem hulle effektief van daardie regte en daarom is hulle verhoor onregverdig.  Om aangehou te word op grond van ’n onregverdige verhoor, maak die aanhouding ongrondwetlik en per se onwettig. Om by te voeg, is die die internasionale standaard vir enige hofsaak 10 jaar vanaf arrestasie totdat alle vorme van appèl uitgeput is. Die Boeremagsaak is reeds 15 jaar in aanvang.

Die drs. Pretorius het reeds (Mei 2017) hierdie petisie gerig en wag tans op die antwoord van die regter-president van die Grondwethof.

Ons vra ook dat u sal help om om hierdie onreg wat steeds teen die Boerevolk Politieke Gevangenes voortwoed, nasionaal en internasionaal bekend maak, sodat daar na 15 jaar ’n einde kan kom aan die onreg.

Riëtte van Schalkwyk
(Woordvoerder van Boervin)


Paul Kruger


 

Oudminister Danie Steyn sterf op die ouderdom van 94 in Pretoria

Oudminister Danie Steyn sterf op die ouderdom van 94 in Pretoria

Oudminister Danie Steyn, ’n lid van oudpres. P.W. Botha se kabinet, is Saterdag in die ouderdom van 94 jaar in Pretoria oorlede.

“Dit is hartseernuus,” het Pik Botha, ’n jare lange vriend en kollega van Steyn, Sondagmiddag gesê.

P.W. Botha het Steyn, ’n ingenieur, in 1980 as adjunkminister van onderwys en opleiding aangestel, voordat hy minister van mynwese en energie geword het.
Steyn was later minister van ekonomiese sake en tegnologie.

Hy het in 1989 uitgetree toe oudpres. F.W. de Klerk as NP-leier en president by P.W. Botha oorgeneem het.

Pik Botha (nou 85) was minister van buitelandse sake toe hy en Steyn kabinetskollegas was.

“Toe die Hertzogiete (van dr. Albert Hertzog) in 1970 van die Nasionale Party weggebreek het om die Herstigte Nasionale Party (HNP) te stig, was ek ondersekretaris van die departement van buitelandse sake.

“John Vorster (eerste minister) het my toe gevra om die politiek te betree. Willie Marais, wat destyds die kiesafdeling Wonderboom se volksraadslid was, was een van dié wat oorgeloop het HNP toe,” sê Botha.

“In daardie stadium was Danie Steyn voorsitter van die NP in Wonderboom. Vorster het my aan Danie voorgestel.

“Hy (Steyn) het my kandidatuur ondersteun en ek het volksraadslid vir Wonderboom geword.

“Só het ’n baie hegte band en vriendskap tussen ons begin. Danie het self later die politiek betree en ons het kabinetskollegas geword. Hy was ’n baie vriendelike mens. En baie slim met besonderse kennis.

“Noudat ek van sy dood gehoor het, gaan my herinneringe terug na baie krisisse waarin Danie Steyn my onvoorwaardelik gesteun het,” onthou Botha.
“Ek onthou ook sy vrou, Hermana, kon gedigte baie mooi voordra.”

Hennie de Villiers, Steyn se eertydse private sekretaris, het aan News24 gesê Steyn het nadat hy uit die politiek getree het, ’n graad in die teologie verwerf.

Hy het ten nouste met die NG Kerk saamgewerk voordat hy begin het om “die armes en die minderbevoorregtes” te help.

Die oudminister het selfs ’n klein kliniek en biblioteek begin.
Die begrafnisreëlings is nog nie bekend nie.


Vat my hande dat ek opstaan vir my volk – inskrupsie van ‘n indrukwekkende grafsteen in Pretoria-Wes

Vat my hande dat ek opstaan vir my volk - inskrupsie van 'n indrukwekkende grafsteen in Pretoria-Wes

In die Nuwe Kerkhof in Pretoria-Wes (Rebeccastraat) staan ’n indrukwekkende grafsteen – ’n massiewe rotsblok waarop die veelseggende inskripsie aangebring is: Vat my hande dat ek opstaan vir my volk

Dit is die laaste rusplek van een van Suid-Afrika se bekendste, maar ook een van die mees omstrede krygsmanne, generaal Manie Maritz.

Salomon (Manie) Gerhardus Maritz is op 26 Julie 1876 in Kimberley gebore. Op 19-jarige ouderdom het hy na Johannesburg verhuis; vanweë sy vrywillige diens aan die Republiek met die Jameson-inval is aan hom die burgerregte van die Zuid-Afrikaansche Politie (ZARP) toegeken en met die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog sluit hy hom as manskap by die Boksburg-kommando aan, om veral in Natal diens te doen.

Maritz was ’n kort, bonkige man wat oor buitengewone liggaamskrag beskik het. Sy moed en dryfkrag het hom ’n gedugte teenstander gemaak. Hy het ’n rustelose geaardheid en ’n haastige humeur gehad wat hom baie vyande besorg het, maar sy patriotisme en liefde vir sy volk het deur sy dade gespreek. Op sy sterfbed het sy opregte volksgevoel vir oulaas tot uiting gekom toe hy die woorde op sy grafskrif geprewel het.

Vat my hande dat ek opstaan vir my volk - inskrupsie van 'n indrukwekkende grafsteen in Pretoria-Wes
In die Anglo-Boereoorlog is Maritz na die vroeë oorlogsmaande na Noordwes-Kaapland gestuur, waar hy as kommandant en later generaal bevel oor die burgers en rebelle uit die distrikte Calvinia en Kenhardt gevoer het. In hierdie tydperk is hy twee keer gewond, maar hy het sodanig herstel dat hy sy soldate selfs nog tot by Darling (21 Oktober 1901) gevoer het.

Toe die vrede op 31 Mei 1902 gesluit is, het Maritz geweier om wapens neer te lê en gaan hy deur Duits-Suidwes-Afrika na Europa. Tog keer hy in 1904 terug, en na ’n kort verblyf in SWA gaan hy na Ventersburg om daar te boer. Hy trou met Emma Francis Nel, en uit die huwelik is twee seuns en twee dogters gebore.

In 1912 sluit hy hom weer by die Polisie aan. Hy beklee die rang van kommandant. In dieselfde jaar bedank hy egter uit die SA Polisie en sluit hom by die nuwe Unie-verdedigingsmag aan, as majoor. Hy bots egter gou met generaal JC Smuts toe hy weier om deel te neem aan die inval teen SWA, en hy rebelleer saam met die meeste van sy manskappe. Toe dit duidelik word dat die rebellie gaan misluk, besluit hy en generaal JCG Kemp aanvanklik ook om oor te gee. Maritz besluit egter later daarteen en gaan weer eens deur SWA na Angola en Portugal, waar hy hom tydelik gevestig het. Nadat hy ook drie jaar lank in Duitsland gewoon het, keer hy teen 1923 na Suid-Afrika terug, waar hy van hoogverraad aangekla en gevangenisstraf van drie jaar opgelê is. In 1924 laat die pasverkose Pakt-regering hom vry.

Generaal Maritz het in sy later jare ’n vurige bewonderaar van die Nasionaal-sosiale leerstellings geword. Benewens toesprake waarin hy veral striemende aanvalle op die Jode gedoen het, het hy ook in sy outobiografie, My lewe en strewe, die aanvalle voortgesit wat hom ’n boete van £75 (R150) op die hals gehaal het, omdat hy die “opsetlike doel” gehad het “om vyandige gevoelens teenoor die Jode” aan te wakker.

In die Tweede Wêreldoorlog het Maritz hom met verskeie buite-parlementêre politieke groepe wat teen die oorlog en die toenmalige regering gekant was, besig gehou. Sy stormagtige loopbaan is deur ’n noodlottige motorongeluk, digby Pretoria op 19 Desember 1940 beëindig toe hy ongeveer ’n uur na die ongeluk aan veelvuldige beserings in die hospitaal oorlede is.

Sy begrafnis, wat op 22 Desember 1940 uit die Pretoriase stadsaal plaasgevind het, het die Afrikanervolk se respek vir hierdie Afrikaner-patriot bevestig. Reeds vroeg op daardie Sondag het dit geblyk dat dit ’n ware volksplegtigheid gaan wees. Sy oorskot het van 11h00 tot 14h00 in staatsie gelê, duisende mense het in lang onafgebroke rye by die kis verbybeweeg. Daar naby is die Rebellievlag gehys. Dominee (later doktor) PSZ Coetzee, van Johannesburg, het die begrafnis gelei, na aanleiding van die teks “Jy sal gemis word want jou plek sal leeg wees”. Na afloop van die diens het die stoet na die kerkhof beweeg tussen duisende mense deur, die laaste ongeveer twee kilometer deur ’n erewag van Ossewa-Brandwag-lede. Vooraan die stoet het ses ruiters met ’n Rebellievlag gery, en agter die lykwa is ’n wit perd, bedek met ’n roukleed, deur twee vroue gelei.

’n Massiewe rotsblok van blou graniet is op sy graf opgerig. Die basis van die buitengewone grafsteen, wat nagenoeg 3½ m hoog is, is ongeveer 6 m in omtrek. Amper 1 m van onder af is ’n gedeelte gelyk gemaak, waarop die ingrypende inskripsie (sy laaste woorde) gegraveer is. Daarby verskyn ook die volgende woorde: Genl. Manie Salomon Gerhardus Maritz 1876–1940.

In sy rede by die begrafnis het dominee SJ Stander, indertyd van Hartbeesfontein gesê: “Ons groot manne lei die volk op die pad van Suid-Afrika, daarom sterf hulle in riviere en op die pad.”

Vat my hande dat ek opstaan vir my volk – inskrupsie van ‘n indrukwekkende grafsteen in Pretoria-Wes

 


Waar om te woon in Pretoria, die stad met die grootste blanke bevolking in Afrika!

Transvaal

Waar om te woon in Pretoria, die stad met die grootste blanke bevolking in Afrika! “Soort soek soort” is ‘n onteenseglike feit en die basis van gemeenskap self. Ja, gemeenskap is ‘n rasse konstruk, nie andersom soos die wêreld oorheersers probeer stel.

Pretoria het ‘n reputasie vir die feit dat dit ‘n akademiese stad is met drie universiteite en die Wetenskaplike en Nywerheidsnavorsingsraad (WNNR) geleë in die oostelike voorstede. Die stad huisves ook die Suid-Afrikaanse Buro vir Standaarde en dit maak die stad ‘n middelpunt vir navorsing. Ongelukkig is een van die nadele hiervan dat al die jeug in die stad, wat onderworpe is aan die sosialistiese breinspoeling en marxisme vanuit die Universiteite, is soms die vyand van die volk. Ons noem nie eers die dalende standaard van onderwys nie…

Na meer as twee dekades sukkel die ANC regime en swart oorheersers nog steeds on kreatiewe manier te vind om ons te forseer om te integreer, en volksmoord teen ons te pleeg, maar soos die kaart duidelik wys, jy kan nie die natuur forseer nie…

Pretoria se demografie lyk as volg:

Rasse (2011):

  • White                 52.5%
  • Black African   42.0%
  • Coloured             2.5%
  • Indian/Asian      1.9%
  • Other                    1.2%

Eerste Taal (2011)

  • Afrikaans 47.7%
  • English 16.4%
  • Northern Sotho 8.0%
  • Tswana 5.4%
  • Other 22.5%

Pretoria demografie

Pretoria is die sentrale deel van die Tshwane Metropolitaanse Munisipaliteit, wat gestig is as deel van die ANC regime se geforseerde integrasie en stem manipulasie, deur die samesmelting van verskeie voormalige plaaslike owerhede, insluitend Centurion en Soshanguve, om die blanke stem te oorheers.

Pretoria is vernoem na die Voortrekkerleier Andries Pretorius, en staan ook bekend as die “Jakarandastad” as gevolg van die duisende Jakarandabome in sy strate, parke en tuine.

Don Deon